Τις προηγούμενες δεκαετίες, η αποψίλωση (ολική υλοτομία των δέντρων), η καταστροφή των τροπικών και άλλων αρχέγονων δασών και η μη αειφορική διαχείριση (διαχείριση με τρόπο ώστε να μη μειώνεται ο δασικός πλούτος) της πλειοψηφίας των δασών του πλανήτη, είναι παράγοντες που οδήγησαν στην ανάγκη δημιουργίας παγκόσμιων οργανισμών δασικής πιστοποίησης της σωστής διαχείρισης, προωθώντας την ιδέα εφαρμογής των αρχών αειφορικής διαχείρισης των δασικών εκτάσεων.
Οι δυο βασικότεροι είναι το F.S.C. (Forest Stewardship Council – Συμβούλιο Διαχείρισης Δασών, www.fsc.org) και το P.E.F.C. (Program for the Endorsement of Forest Certification – Πρόγραμμα για την προώθηση της δασικής πιστοποίησης, www.pefc.org). Παράλληλα όμως, μεμονωμένα κράτη ή ομάδες κρατών σε περιφερειακό επίπεδο, όχι μόνο ακολουθούν τις οδηγίες των παραπάνω οργανισμών, αλλά επιπρόσθετα, έχουν υπογράψει και διεθνείς συμβάσεις που τις υποχρεώνουν για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας, ή την απαγόρευση της εμπορίας των υπό εξαφάνιση ειδών χλωρίδας και πανίδας κ.α.
Η υλοτόμηση των δασών στις μέρες μας δε γίνεται αλόγιστα. Οι κανονισμοί που ισχύουν είναι πολύ αυστηροί και οι κυρώσεις για εκείνους που υλοτομούν παράνομα ή εμπορεύονται μη νόμιμη ξυλεία, είναι μεγάλες. Τα ξύλινα προϊόντα που παράγονται στις μέρες μας, προέρχονται από πιστοποιημένη-νόμιμα υλοτομημένη ξυλεία από αειφόρα δάση. Αυτό σημαίνει ότι το ξύλο προέρχεται από δάση όπου δέντρα ξαναφυτεύονται με την ίδια, ή τις περισσότερες φορές με μεγαλύτερη συχνότητα από αυτήν που κόβονται.
Έτσι, σήμερα, σε δεκάδες χώρες υπάρχουν εκατομμύρια στρέμματα πιστοποιημένων δασικών εκτάσεων σύμφωνα με τα πρότυπα του P.E.F.C. ή του F.S.C. από τα οποία παράγονται εκατομμύρια κυβικά πιστοποιημένης ξυλείας που διακινούνται στην παγκόσμια αγορά. Σύμφωνα με στοιχεία του 2005, σε όλο τον κόσμο τα στρέμματα δάσους που έχουν λάβει πιστοποίηση ξεπερνούν τα 1.570.000.000.
Συμπερασματικά, καταλήγει κανείς πως χρησιμοποιώντας ξύλινα προϊόντα, βοηθούμε την ανάπτυξη των δασών και δε συμβάλουμε στην καταστροφή τους.
Οι βασικές λειτουργίες για τις οποίες χρησιμοποιούνται τα κουφώματα είναι η ηχομόνωση, η προστασία από τις εξωτερικές καιρικές συνθήκες και η διασφάλισή μας από τους εξωτερικούς κινδύνους. Για να παραχθεί ένα κούφωμα, από οποιοδήποτε υλικό, καταναλώνεται κάποια ποσότητα ενέργειας άρα επιβαρύνεται το περιβάλλον.
Ο διεθνής οργανισμός προστασίας του περιβάλλοντος WWF (www.wwf.org.uk) σε μια δημοσιευμένη έκθεσή του αναφέρει τα ξύλινα κουφώματα ως τα πιο φιλικά προς το περιβάλλον, σε σχέση με τα κουφώματα από τα υπόλοιπα υλικά. Στη μελέτη επισημαίνεται πως για την παραγωγή παραθύρων από PVC απαιτείται 8 φορές περισσότερη ενέργεια από αυτήν που θα χρειαστεί για να παραχθεί ένα ξύλινο.
Όσον αφορά την κατανάλωση ενέργειας που απαιτείται για την παραγωγή αλουμινίου είναι ακόμα υψηλότερη από του PVC αφού απαιτούνται μεγάλες ποσότητες ηλεκτρισμού για την ηλεκτρόλυση του στοιχείου από τις πρώτες ύλες του. Εδώ αναφέρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, το Αμερικανικό Υπουργείο Ενέργειας, αναφορικά με την κατανάλωση ενέργειας που απαιτείται στη παραγωγή αλουμινίου, τονίζει πως η βιομηχανία παραγωγής αλουμινίου είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής ηλεκτρικής ενέργειας κατά μονάδα βάρους προϊόντος και γενικότερα η πιο ενεργoβόρος όλων των βιομηχανιών!
Τα νούμερα είναι οι πιο αδιάψευστοι μάρτυρες: H αμερικανική βιομηχανία αλουμινίου καταναλώνει ενέργεια που θα αρκούσε για να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες περισσότερων από 7 εκατομμύρια νοικοκυριά ετησίως!